تبليغاتX
فقط خودم فقط خودم
دنیایه بی تو بودن
فریاد میزنم ؛

من چهره ام گرفته !

من قایقم نشسته به خشکی !

مقصود من ز حرفم معلوم بر شماست :

یک دست بی صداست

من :دست من کمک ز دست شما می کند طلب

فریاد من اگر شکسته در گلو و اگر

فریاد من رسا

من از برای راه خلاص خود و شما

فریاد میزنم.............


فریاد میزنم ؛

من چهره ام گرفته !

من قایقم نشسته به خشکی !

مقصود من ز حرفم معلوم بر شماست :

یک دست بی صداست

من :دست من کمک ز دست شما می کند طلب

فریاد من اگر شکسته در گلو و اگر

فریاد من رسا

من از برای راه خلاص خود و شما

فریاد میزنم.............

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 5:23  توسط ایلیا پسر  | 

 
همیشه و هیچ وقت .. اما حالا نه ...

همیشه از اخرش می ترسیدم

همیشه تو فکرم هم نمی گنجید که به اخر راه فکر کنم

هیچ وقت به اخرش نگاه نمی کردم

هیچ وقت نمی گذاشتی طمع غم را بچشم

همیشه می گفتم تا گرمای نفس هات را دارم غم ندارم

همیشه تو لحظه ها می دوییدم و لذت می بردم

هیچ وقت نفهمیدم که چه طور ی میشه یادت بره  اون روز ها که ۱ قدم  مانده تا بهت برسم

هیچ وقت نمی خواستم جایی باشم که با بوی تو زندگی کنم

همیشه سیاهی را فقط در حد یک رنگ می دیدم

همیشه  تولد ثانیه ها را می دیدم مرگشان را درک نمی کردم

هیچ وقت نمی توانستم تو چشمات نگاه کنم

و همیشه و همیشه در حسرت نگاهت می مانم

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 5:21  توسط ایلیا پسر  | 

 
اگه یه روزی یه کسی بهت گفت دوست دارم تو سعی نکن بهش بگی دوسش داری
اگه گفت عاشقته سعی نکن عاشقش باشی
اگه گفت همه زندگیش تویی سعی نکن همه زندگیت بشه
چون یه روزی میاد و بهت می گه ازت متنفره اونوقت تو نمی تونی سعی کنی ازش متنفر بشی...
کسی را که دوستش داری آزادش بگذار
 اگر قسمت تو باشد بر می گردد وگرنه بدان که از اول مال تو نبودست
+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 5:16  توسط ایلیا پسر  | 

 عشق یادگاریست که درزمانی دور،از بوسه ی

 آفتاب و خدابرجای ماند

اگر یک روز نتونستی گناه کسی رو ببخشی،از بزرگی گناه اون نیست

از کوچکی قلب توست.

درون من جایی است که من به تنهایی در آن زندگی

می کنم ،و تو بهاران بی باران خود را در آن تازه می کنی.

اگه گفتی این چیه؟
نورش چشمامون رو می زنه
گرماش بدنمون رو می سوزونه
عظمتش ما رو می ترسونه
غروبها اشک تو چشمامون میاره
اول صبح امیدمون رو زنده می کنه
چی؟! فکر می کنی خورشیده؟
چه احمقانه! باز هم راهنماییت می کنم:
گاهی وقتها دلت شورش رو می زنه
وقتی می بینیش دلت می لرزه، دست و پاهات هم
متانتش تو رو به زانو در میاره
وقتی که نمی بینیش تازه می فهمی چقدر دوستش داری!
فکرش یه مواقعی از خواب بیدارت می کنه
یا که اصلا نمیذاره بخوابی
همیشه خیالش تو سرت وول می زنه
مهربونیش یادت نمیره
اصلا نمی تونی حواست رو جمع کنی
همش میگی کاشکی خدا هیچوقت اونو خلقش نمی کرد!
کسی چه میدونه؟ شاید لعن و نفرینش هم بکنی!
اما از ته قلبت دوستش داری
اه! چقدر خنگی تو!
نه! دختر همسایه تون هم نیست
ر...ک هم نمی تونه باشه...
باز هم راهنمایی؟!
با قیافه های مختلف به سراغت میاد
گاهی شادت می کنه، گاهی غمگین
گاهی مأیوس، گاهی امیدوار
گاهی سروحال، گاهی سست و تنبل
گاهی مست و نشئه، گاهی خمار و هپروتی
گاهی با یه نگاه به سراغت میاد، گاهی با هوای بهاری
گاهی با یه نسیم صبحگاهی، گاهی با آهنگ شهرام شب پره
نه! مثل اینکه نمی فهمی چیه! نه؟!
خوب، خودم میگم:
همونیه که هدفه،
نه وسیله برای رسیدن به دختر همسایه تون
همونیه که اسمشو گذاشتند عشق
ببینم، تو هم مثل من فکر می کنی؟
پس تو هم عاشق شدی، نه؟
+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 5:13  توسط ایلیا پسر  | 

میدونست زندگیم دست کیه

میدونست عشقم قسمت کیه

اما هیچ وقت و هیچ لحظه ای برای بودن با من تلاش نکرد

نمی دانم شاید از شانس ادماست که هر چه دلبسته تر می شن

معشوق وعشقشون ازشون دور تر  میشه  .جدا میگم تا به حال به

این نکته فکر کردین که دنیا وارونست و هر سنگی که به مقصد جایی رها میکنیم به خود ما بر خورد می کند این است بازیه روز گار که این هم  ایزد منان برایه همه ما رقم زده پس بدانید که نا چارید با تقدیر بسازید  نه انکه برایه فرار از تقدیر اقدام به عملی نا شا یست به نا مه خودکشی کنید بدانید و اگاه باشید که هر چه مقدر باشد همان میشود و نه من و نه شما می توا نیم دخا لتی در کار خدا بکنیم. به امید انکه دیگر در سرزمین مون نه در تما م دنیا هیچ علا متی از خودکشی نباشه و هیچ جوا نی از  سره شکست در عشق دست به این عمل نزنه  باشد که همه ما به انچه ارزو شو داریم برسیم  با تشکر وسژاس فراوان از خواندن وبلاگ من و دوستم که بیادش درست کردم لطفا حتما نظر خود را حد اقل در مورد این مطلب بدهید  با تشکر ایلیا

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 5:0  توسط ایلیا پسر  | 

چشمها یم را می بندم و تما م جها ن می میرد                                                                           پلک می گشا یم و همه چیز از نو زا ده می شود                                                                         به گما نم تو را در ذهنم سا خته ام                                                                                           ستا ره ها رقصا ن  با جا مه های ابی و سر خ بیرون می زنند                                                         و سیاهی مطلق چهار نعل درو شان می تا رد                                                                              و چشمها یم را می بندم و تما م جهان می میرد                                                                          خوا ب دیدم در بستر سحرم می کنی                                                                                       برا یم از ما ه می خوا نی و مرادیوا نه  وار می بوسی                                                                   به گما نم تو را در ذهنم سا خته ام                                                                                           اسما ن وا رو می شود دیگر شعله های دو زخ نیست                                                                    فر شته ها و شیا طین خا رج شو ید!                                                                                        چشمها یم را می بندم و تمام جها ن می میرد                                                                         می بینم ات که براهی بر گشته ای که می گفتی                                                                        اما من پیر می شوم و نا م تو را از یا د می برم                                                                           به گمانم تو را در ذهنم سا خته ام                                                                                           با یذ به جا ی تو عا شق پر ند ه تو فا ن می شدم                                                                       دست کم  و قتی بها ر می اید- انها دو با ره می غر ند                                                                 چشمها یم را می بندم و تمام جهان می میرد                                                                            به گما نم تو را همیشه در ذهنم سا خته ام 
+ نوشته شده در  جمعه سی ام شهریور 1386ساعت 5:4  توسط ایلیا پسر  | 

دل عاشق به پیغامی بسازد       خمار آلوده با جامی بسازد
مرا کیفیت چشم تو کافیست       ریاضت کش ببادامی بسازد
ببندم شال و میپوشم قدک را       بنازم گردش چرخ و فلک را
بگردم آب دریاها سراسر       بشویم هر دو دست بی نمک را

زدست مو کشیدی باز دامان       ز کردارت نبی یک جو پشیمان
روم آخر بدامانی زنم دست       که تا از وی رسد کارم بسامان

 

دلم تنگ ندانم صبر کردن       زدلتنگی بوم راضی بمردن
ز شرم روی ته مو در حجابم       ندانم عرض حالم واته کردن

اگر دل دلبر و دلبر کدام است       وگر دلبر دل و دلرا چه نام است
دل و دلبر بهم آمیته وینم       ندونم دل که و دلبر کدام است
+ نوشته شده در  جمعه سی ام شهریور 1386ساعت 3:8  توسط ایلیا پسر  | 

 
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386ساعت 21:35  توسط ایلیا پسر  | 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386ساعت 21:27  توسط ایلیا پسر  | 

 سلام دوستان

 به این فکرکردین اگه  میشد

 دنیا به کا مه همه بود چی میشد

 میخوام قسمتی از داستان زندگیمو برا تون بنویسم

 من پسری ۲۴سالم متولد تهران تحصیلاتم دیپلم ردیم تا حالا همه رقم شکستو تو زندگیم تجربه کردم

 در اوج   نو جوا نی بهترین هم سفر زندگیم  بهترین پشت وا نه ادم یعنی  نا م مقدس مادر منو با کلی گرفتا ری تنها گذاشت و به دیا ر با قی شتا فت من موندمو  دو خوا هر و یه برا در  هشت ما هه زند گی سخت بود تا مو قعی که  خدا تصمیم گرفت یه حا ل سنگین بده و  پدرمو از  من گرفت  و پدرمم به  دیاره با قی شتا فت  این در زما نی اتفا ق افتاد که چند سالی بود کسی  که دوستش داشتم و به  حد پرستش دوستش داشتم منو ترک کرده بود و رفته بود و من به یا ده اون زند گی میکردم  تا چرخ فلک  چرخید  وبعد از سال ها  دلم را به یک نفر دیگر دادم که الان به اندازه تمومه زندگیم دوستش دارم و امید وارم که همیشه چه با من باشه و نباشه سر بلند باشه  اینم بگم اون فقط   برا من میتونه رفیق باشه  شریک زن دگیم نمی تو نه باشه   ولی با این حال دوسش دارم

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386ساعت 3:6  توسط ایلیا پسر  | 

 شبی مست میگذشتم از ویرا نه ای

در سیا هی چشم مستم اف تا د بر خا نه ای

 نمنمک پیش رفتم تا کنا ر پنجره تا که دیدم صحنه ویرا نه ای

پدری کورو فلج در گوشه ایافتا ده بود مادری به گردش همچون یک پروا نه ای

پسرک از سوزو سرما زد دندانها را به هم

دخترک مشغول عیش از پیش با بیگانه ای

پس از ان لعنت فرستا دم به خود تا با چشم مست نروم سویه هر خا نه ای تا که چشم مستم نبیند دختری عصمت فروشد تنها به نان خا نه ای

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم شهریور 1386ساعت 0:0  توسط ایلیا پسر  | 

 

هرگز هیچ حسرتی در دنیا این چنین یک جا جمع نمی شود که در این سه کلمه او مرا دوست ندارد

...................... ......... .

بر خاک بخواب نازنين،تختی نيست. آواره شدن ,حکايت سختی نيست. از پاکی اشکهای خود فهميدم . لبخند هميشه راز خوشبختی نيست

...................... ......... .

شنيدم آنقدر مهم شدي که وقتي ميري دستشو;يي مگسها به احترامت بلند ميشن

...................... ......... .

ويليام شكسپير ميگه : اونوقتي كه فكر ميكني هيچكس نيست كه حرف دلت رو بفهمه كسي هست كه براي ديدنت روزشماري ميكنه.

...................... ......... .

ديشب تو را در خواب ديدم امشب زودتر ميخوابم تا تو را بيشتر ببينم اگر بدانم كه مردگان هم خواب مي بينند من هم ميميرم تا تو را هميشه ببينم

...................... ......... .

چرا عاقل كند كاري كه بعدا خود به خود گويد خودم كردم كه لعنت بر خودم بادا بادا مبارك بادا

...................... ......... .

روز يه فارسه. تركه. اصفهانيه مي خواستند چاي ليپتون بخورن. فارسه فنجان رو نگه مي داره و ليپتون را تو فنجان تكان مي ده تركه ليپتون را نگه مي داره و فنجان را تكان مي ده اصفهانيه ليپتون را به دورفنجان مي مالهکوه و میذارم رو دوشم

                   


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 16:20  توسط ایلیا پسر  | 

 من چشم به راه تو

تو چشم براه اون

اون چشم براه یکی دیگه

یکی دیگه هم گرفتا ره یکی دیگه

این بازیه عشق


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 16:9  توسط ایلیا پسر  | 

 

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 16:4  توسط ایلیا پسر  | 

 
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 16:4  توسط ایلیا پسر  | 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 16:0  توسط ایلیا پسر  | 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 16:0  توسط ایلیا پسر  | 

پرنده گفت : اين كه امكان ندارد ، همه قلب دارند .

كرگدن گفت: كو كجاست من كه قلب خود را نمي بينم .

پرنده گفت :خوب چون از قلبت استفاده نمي كني ، قلبت را نمي بيني . ولي من مطمئنم كه زير اين پوست كلفت يك قلب نازك داري .

كرگدن گفت: نه ، من قلب نازك ندارم ، من حتما يك قلب كلفت دارم.

پرنده گفت :نه ، تو حتما يك قلب نازك داري چون به جاي اين كه پرنده را بترساني ، به جاي اينكه لگدش كني ، به جاي اينكه دهن گشاد و گنده ات را باز كني و آن را بخوري ، داري با او حرف مي زني.

كرگدن گفت: خوب اين يعني چي ؟

پرنده گفت :وقتي يك كرگدن پوست كلفت ، يك قلب نازك دارد يعني چي ؟ يعني اينكه مي تواند عاشق بشود .

كرگدن گفت: اينها كه مي گويي ، يعني چي؟

پرنده گفت :يعني .... بگذار روي پوست كلفت قشنگت بنشينم .....

كرگدن چيزي نگفت . يعني داشت دنبال يك جمله مناسب مي گشت . فكر كرد بهتر است همان اولين جمله اش را بگويد .

اما پرنده پشت كرگدن نشسته بود و داشت پشتش را مي خاراند .

كرگدن احساس كرد چقدر خوشش مي آيد . اما نمي دانست از چي خوشش مي آيد .

كرگدن گفت : اسم اين دوست داشتن است ؟ اسم اين كه من دلم مي خواهد تو روي پشت من بماني و مزاحم هاي كوچولو ي پشتم را بخوري؟ پرنده گفت : نه ، اسم اين نياز است ، من دارم به تو كمك مي كنم و تو از اينكه نيازت برطرف مي شود . احساس خوبي داري . يعني احساس رضايت مي كني ، اما دوست داشتن از اين مهمتر است .

كرگدن نفهميد كه پرنده چه مي گويد .

روزها گذشت ، روزها و ماهها و پرنده هر روز مي آمد و پشت كرگدن مي نشست و هر روز پشتش را مي خاراند و كرگدن هر روز احساس خوبي داشت .

يك روز كرگدن به پرنده گفت : به نظر تو اين موضوع كه كرگدني از اين كه پرنده اي پشتش را مي خاراند ، احساس خوبي دارد ، براي يك كرگدن كافي است ؟

پرنده گفت : نه كافي نيست .

كرگدن گفت: درست است كافي نيست . چون من حس مي كنم چيزهاي ديگري هم دوست دارم . راستش من بيشتر دوست دارم تو را تماشا كنم .

پرنده چرخي زد و پرواز كرد و چرخي زد و آواز خواند ، جلوي چشم هاي كرگدن .

كرگدن تماشا كرد و تماشا كرد . اما سير نشد . كرگدن مي خواست همين طور تماشا كند . با خودش گفت : اين صحنه قشنگ ترين صحنه دنياست و اين پرنده قشنگ ترين پرنده دنيا و او خوشبخت ترين كرگدن روي زمين . وقتي كرگدن به اينجا رسيد ، احساس كرد كه يك چيز نازك از چشمش افتاد.

كرگدن ترسيد و گفت : پرنده ، پرنده عزيزم من قلبم را ديدم . همان قلب نازكم را كه مي گفتي ، اما قلبم از چشمم افتاد . حالا چكار كنم؟

پرنده برگشت و اشكهاي كرگدن را ديد . آمد و روي سر او نشست و گفت: غصه نخور دوست عزيز ، تو يك عالم از اين قلبهاي نازك داري .

كرگدن گفت: راستي اينكه كرگدني دوست دارد ، پرنده اي را تماشا كند و وقتي تماشايش مي كند ، قلبش از چشمش مي افتد ، يعني چي؟ پرنده گفت : يعني اينكه كرگدن ها هم عاشق مي شوند.

كرگدن گفت : عاشق يعني چه؟

پرنده گفت :يعني كسي كه قلبش از چشمش مي چكد.

كرگدن باز هم منظور پرنده را نفهميد . اما دوست داشت پرنده باز هم حرف بزند ، باز پرواز كند و او باز هم تماشايش كند و باز قلبش از چشمش بيفتد.

كرگدن فكر كرد اگر قلبش همين طور از چشمش بريزد ، يك روز حتما قلبش تمام مي شود .

آن وقت لبخند زد و با خودش گفت:

من كه اصلا قلب نداشتم ، حالا كه پرنده به من قلب داد، چه عيبي دارد ، بگذار تمام قلبم را براي او بريزم!!!

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 3:6  توسط ایلیا پسر  | 

سنگ شدن خیلی سخته!

می دونی...

خیلی فرق داره وقتی غمگینی!

وقتی غمگینی یعنی درد رو حس می کنی، وقتی حسّات کار می کنه یعنی هنوز زنده ای!

وقتی گریه می کنی و اشکات میاد باید خدا رو شکر کنی! شکر کنی که می تونی همه ی حسّای بشری رو که باعث تخلیه ات می شن تجربه کنی!

ولی خدا نیاره روزی رو که سنگ بشی!

 من سنگ شدم!

برات می گم چه جوریه! مثل زُ کام می مونه! نه بویی حس می کنی، نه مزه ایی! نه غم دلتو می لرزونه، نه اشکی چشماتو، تر می کنه!

بی حس می شی... لمس می شی .. دیگه از این دنیا هیچی نمی خوای.. بعد کم کم همه جا تاریک می شه... سرد می شه.. خوابت می گیره! می گن نباید!

نباید خوابت ببره! اگه از سرما خوابت ببره می میری!

ولی دیگه مهم نیست! ترجیح می دی مرگو تجربه کنی.. چون زندگی از چشمات رفته.. رنگ چشمات کدر شده.. هر کی به چشمات نگاه می کنه اینو می فهمه.. رنگت پریده.. خود ِ مرگ شدی..

سایه اش افتاده روی همه ی وجودت..

بعد دلت می خواد هر شب به جای اینکه بری رو یه بلندی با یه ارتفاع که اسمش تخته، دلت می خواد بری تو یه گودال ِ یه متری که اسمش قبره!

 دلت می خواد به جای اینکه پتو رو بکشی رو سرت که مثلاً سردت نشه، یه لایه خاک بریزن رو تنت که گرمت بشه.. که آروم بگیری..

بعد می شینی با خودت حساب می کنی چند تا از چه جور قرصی رو بخوری که کلکت یه باره کنده شه! که جای برگشتی نمونه! حتّی کُما!

 بعد می رسه به اینکه فکر کنی قرصا رو دونه دونه بخوری یا توی  آب حل کنی! بعد فکر می کنی توی آب حل شه بهتره چون تعدادش بیشتر می تونه باشه.. دونه دونه خوردنش اذیّت می کنه...

قرصا رو می گیری... می ذاری زیر تختت.. شمارش معکوس شروع می شه..

شبا سردند ... دلت می خواد یکی بغلت کنه!

بعد ِ مدّت ها یه آب باریکه ی داغی از گوشه ی چشمات، رو گونه هات سُر می خوره میاد پایین، می رسه به لبات.. طعم شور داره! می گن اسمش اشکه!... اشک.........

 جون نداری ولی التماسش می کنی.. می گی:

 

" خدایا... خدا جونم... هستی، مگه نه؟ می دونم هستی!

   صدامو می شنوی، مگه نه؟ میدونم می شنوی ...

   خدا جونم... سرده ..

   سردمه .. بغلم می کنی؟؟؟

   بغلم کن.. بغلم کن... بغلم کن.............."

 

بعد ِ مدّت ها زار می زنی تو جایی که خوابیدی.. بعد همین جوری که از اون بالا اومده پایین، دستاشو حلقه کرده دور گردنت براش درد دل می کنی... می گی:

 

" خیلی سخته ... سنگ شدن... سرد شدن... یخ زدن... دلم می خواد نفس بکشم... یه مسیحا نَفَسی رو دلم می خواد که دم مسیحاییش منو زنده کنه!

آدما می گن بنده ی ناشُکریم! ولی تو می دونی که نیستم! من خسته ام... مُرده ام ولی هیچ کس نمی بینه! هیچ کس نمی فهمه باید این جسمو خاکش کرد و به گور سپرد، وقتی روحی براش نمونده، چه جای زنده موندنه! مگه می شه؟ مگه این کالبد خاکی بدون روحم تاب میاره؟؟؟ ... نمیاره... نمیاره..."

 

صداتو می شنوه... نازت می کنه... حس می کنی سرما کمتر شده ...

خدا ساکته... فقط گوش می ده... بهش می گم بازم برات بگم؟! …………………

 سکوت می کنه! یعنی؛ بگو... می شنوم!

 امشب از اون بالا اومدم پایین که بشنوم...

 باز شروع می کنم... بهش می گم:

 

" دلم می خواد از جام بلند شم... دلم می خواد بخندم... گریه کنم... جیغ بزنم... هوار کنم... شکوه کنم... گلایه کنم... درس بخونم... قدم بزنم... برقصم... عاشقی کنم...

دستمو می گیری؟ من نمی تونم... تنهایی نمی تونم...

تکیه گاهم می شی؟... اگه نشی خودمو بند به چی کنم که از جام بلند شم و دوباره تاتی تاتی کردنو از سر بگیرم؟...

                     کمکم کن...

                                    کمکم کن..         

                                                      کمکم کن .......................

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 2:51  توسط ایلیا پسر  | 

مستی ام درد منو دیگه دوا نمیکنه
غم با من زاده شده منو رها نمیکنه
منو رها نمیکنه منو رها نمیکنه

شب که از راه میرسه
غربتم باهاش میاد
توی کوچه های شهر
باز صدای پاش میاد
من غمای کهنه مو بر میدارم
که توی میخونه ها جا بذارم
می بینم یکی میاد از میخونه
زیر لب مستونه آواز میخونه
مستی ام درد منو دیگه دوا نمیکنه
غم با من زاده شده منو رها نمیکنه
منو رها نمیکنه منو رها نمیکنه

گرمی مستی میاد ، توی رگهای تنم
می بینم دلم میخواد با یکی حرف بزنم
کی میاد به حرفای من گوش بده
آخه من غریبه هستم با همه
یکی آشنا میاد به چشم من
ولی از بخت بدم اونم غمه
ولی از بخت بدم اونم غمه
مستی ام درد منو دیگه دوا نمیکنه
غم با من زاده شده منو رها نمیکنه
منو رها نمیکنه منو رها نمیکنه

خسته از هر چی که بود
خسته از هر چی که هست
راه میافتم که برم

 


مثل هر شب مست مست
باز دلم مثل همیشه خالیه
باز دلم گریه تنهایی میخواد
بر میگردم تا ببینم کسی نیست
می بینم غم داره دنبالم میاد
می بینم غم داره دنبالم میاد

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم شهریور 1386ساعت 2:43  توسط ایلیا پسر  |